Kapattım telefonu olduğum yerde kaldım.
Ağlıyordum..
Gözümden akan yaşlar yüreğimin derinliklerinde canımı yaka yaka,kırık bir bardağın keskin parçaları gibi acıta acıta akıyordu. Kalbim ağrıyordu. Zaten yara bere içinde olan kalbim,hiç kabuk bağlayamadan her seferinde farklı bir yerinden sızıyordu. Ama bu sefer ki çok derinden geldi.Yaşlar gözümden indikçe ,canımın yanması,kalbimdeki o amansız sıkışma hafifliyordu sanki. Ya da uyuşmuştum artık hissetmemeye başlamıştım, bilmiyorum. Sanki uzun zamandır böyle ağlamaya ihtiyacım varmış gibi yüreğimin sıkışmasına rağmen iyi geliyordu. Engel olamadım,olmakta istemedim. Hıçkırıklara boğulurcasına ağladım.. Ağladım.. Ağladım..
Evet telefonun diğer ucundaki insan benim bu hayattaki en değerli varlığımdı. En güvendiğim,en sevdiğim,en kıymetlim. Canımı istese bir saniye düşünmeden verebileceğim en büyük dayanağım..Kimseye güvenmedim ben bu hayatta ondan başka.Onun varlığı yetiyordu dünyadaki tüm insanların yerine. Aramıyordum da zaten başka kimseyi. Zamanla yollarımız ayrılsa da,araya insanlar,mekanlar,şartlar girse de hep bir telefon ötemdeydi. Ama artık geçen zaman,yaşanan yorgunluklar,hayat koşuşturmaları sanırım ikimizi de yıpratmaya başlamıştı.Eskisi kadar görüşemiyorduk artık,konuşamıyorduk öyle her şeyi eskisi gibi.Vakit olmuyordu çoğu zaman,olduğu zamanlarda da hep bir şeyler çıkıp engel oluyordu sanki. Belki bir,iki yılımız geçti böyle.Aramızdaki sevgi hala aynıydı değişen tek şey birikmişlikler,yorgunluklar ve kırgınlıklardı.Geçmiyordu belki ama bir tek onunla konuşunca hafifliyordu göğsümü sıkıştıran şeyler,omzumdaki o ağır yükler. Hep bir vaktini kolladım konuşmak için. Ama olmadı.
Hayatımda çok şey değişti.Ben değiştim.Düşüncelerim,yaşantım değişti. Daha da büyüdüm.Hayallerim vardı hep gerçekleştirmek istediğim.Bir ucundan tuttum,bütün şartları zorlayarak adım adım gerçekleştirmeye başladım onları. Ama bunları da anlatamadım ona.Çok şeyler yaşadım iyisiyle kötüsüyle,güzeliyle çirkiniyle. Kırgınlıklarım oldu gecelerce ağladığım,sevinçlerim oldu çılgınlar gibi mutluluktan dans ettiğim,birikmişliklerim oldu ufacık bir şeyde gözlerimin dolduğu, bıçak izlerim oldu sırtımda taşıdığım,günden güne kabuk bağlamasına fırsat vermeden kanattığım. Ne sevinçlerimi paylaşabildim çoğaltmak adına,ne acılarımı anlatabildim merhemimin kulağına.Onlar biriktikçe zorlandım nefes almakta.Çünkü bunca zaman ben hep onunla paylaşmıştım her şeyimi.Hep onun önerileriyle,tecrübeleriyle atmıştım adımlarımı.Üstelik hiç pişmanlık yaşamamıştım yaptığım tercihlerin sonunda. Üzüldüğüm de olmuştu ama çok geçmeden öyle olmasının daha doğru olduğunu da birlikte görmüştük yine .Bunları hep oturup konuşmak için vakit kollarken,gece gündüz bunun hayaliyle beklerken işte şimdi..
Şimdi her şey kayıp gitmişti avuçlarımdan. Avuçlarımı terletircesine sımsıkı tuttuğum o hayallerim,bulutlara asılı o bembeyaz sevinçlerim bir kuş gibi uçup gitmişti uçsuz bucaksız gökyüzünde. Ben ona hayallerimden,umutlarımdan,yaptıklarımdan,planlarımdan bahsedip,onun da duyunca mutlu olacağını düşünürken telefonda konu konuyu açmış ve ondan bunlarla ilgili duyduklarım karşısında tek kelime dahi edemeden kalmıştım öylece.Meğer benim doğru diye bilip yaptığım şeyler hep boşmuş onun gözünde.. Ben kendimi ona anlatmak isterken ne kadar da kötüymüşüm aslında onun gözlerinde.
Her şey düğüm düğüm olmuştu boğazımda .Keskin bir bıçak gibi dayandılar,yutkunamadım.Tuz buz olmuş cam kırıklıkları gibiydi, can kırıklıklarım.Tıkandım.Nefesim tıkandı,yüreğim tıkandı,kalbim tıkandı. Telefonda ağlamamak için kendimi zor tuttum.O konuşurken sadece dinleyebildim.O anlattı ben dinledim. Çünkü ufacık,küçücük tek bir şey söylemeye kalksam tutamayacaktım kendimi ağlayacaktım biliyodum. Ve ağlamama dayanamazdı. Hele de onun tarafından ondan sebep ağlamama hiç dayanamazdı bilse,duysa kırılırdı. Onu kırmak hayatta istediğim en son şeydi.Tek kelime etmedim,dinledim. O konuştu, içindekileri döktü , rahatladı belki. Benden cevap gelmeyince de konuyu kapattı.
''Neyse, görüşürüz sonra inşallah.'' dedi.
Sadece, ''Allah'a emanet ol.'' diyebildim.
Ve kapattım telefonu olduğum yerde kaldım.
Ağlıyordum..
Hande ARSLAN
instagram: @meftunn.biri
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder