SONBAHAR HÜZNÜ

Bu akşam bir tuhafım..Şöyle içimdekilerle oturup konuşmaya ihtiyacım var gibi.Gözlerimi kapatıp hayallere dalmak mı istediğim,içimdekilerle yüzleşmek mi bilmiyorum.

Bir deniz kenarı olsa diyorum eskisi gibi.. Ne zaman içimdekilerden boğulmaya başlasam gider otururdum sahildeki üzeri aşınmış eski banka.Yıllık çınarların yaprakları başımdan yağmur gibi dökülürken, önümdeki uçsuz bucaksız masmavi denizin dalgalarıyla kaybolmak gibi. Martı sesleri kulağımda hoş bir musiki bırakırken düşüncelere daldığım anda önümden geçen insanları izlemek film şeridi misali.. Oraya dolu yüreğimin acılarıyla oturup bir kuş hafif kalkmaktı belki dileğim.. Belki de bir sonbahar hüznü ruhumu saran ..

Bir mevsim geçişi duygular sarıyor adeta ruhumu.Bir parça sonbahar bırakıyor kalbimin derinliklerine. Eylül sarartıp dökerken yapraklarını, üzeri toz bağlamış ahşap sandıklarımdan çıkarıp bırakabilmekti önümdeki mavi derinliklere hüznümü. Doğa bile bir anlam arıyor bu döngüye.Güneş ısıtmaktayken insanları, artık aydınlatmakla yetiniyor gönlü soğuk olanları.Bir sis gibi hüzün çöküyor şimdi ortalığa. Pencereden bakmakla yetinenlerin hayatlarına.

Gece daha bir ayaz,karanlık hayallere dalanlara. Güneş mevsime inat daha başka batıyor. Duygular ağırlaşıyor,hüzün çöküyor yüreklere.Bense bir düğüm boğazımda. Dedim ya bir tuhafım bu akşam. Mum ışığında aydınlanan odamda pencereme vuran yağmur damlalarının izlerini taşıyorum göz kapaklarımda.

Kapıda bekliyor güzel günler, gözümde gözyaşı. Solumda durmak bilmeyen kalp çarpıntısı. Mevsimler bile değişirken,her kıştan sonra bahar gelirken benimde çiçeklerim açacak. Az kaldı biliyorum. Penceredeki yansımama dönüp ''sabret'' diyorum ..

HANDE ARSLAN