İÇİMDEKİ KAOS

Yoruldum..
Kendimi anlatmaya çalışıp anlatamamaktan ,herkesi anlayıp da kendimi ikinci planda tutmaktan yoruldum artık .. Beni anlayacak biri henüz çıkmadı belki karşıma . Çünkü çıksaydı kendimi anlatmak zorunda kalmazdım belki de.. Ben söylemeden anlardı beni,konuşmadan duyardı yüreğimdeki sözcükleri.. Avaz avaz bağırmama gerek kalmazdı ,duyurmak için sözlerimi.. Halden anlamayan insanların arasında yaşamaktan,yüzüne söyleyemediğim için kendini mükemmel sanan insanlara katlanmaktan yoruldum .. Kalpleri kırılmasın diye alttan almaktan,tükensem de dik durmaktan,karşımdaki üzülmesin diye içime atmaktan yoruldum.. Yoruldum ama biliyorum yol yorsa da , yüreğin temizse elbet ulaşacaksın finale.. Bunun hayali bile yetiyor o yolda yürümeme..

Kırgınım..
En çok kendime kırgınım.. Yaşamak isteyipte yaşayamadıklarıma .. Hayallerim için adım atamayışlarıma.. Duygularıma sessiz kalışlarıma .. Beni ben yapan değerleri başkaları yüzünden erteleyişlerime kırgınım .. Yaşadığım onca şey de sessiz kalışlarıma kırgınım .. Kalbim paramparça da olsa susuşlarıma kırgınım.. Psikolojime kırgınım beni anlamadığı için ve bu hayata kırgınım hep en sevdiklerimi elimden aldığı için.. Ama olsun diyorum insan yorulmadan yürüyemezken, kırılmadan da büyüyemiyor biliyorum ..

Kızgınım
İçimi paramparça edenlerin ihanetleri daha taptaze dururken ,ufacık bir sözleriyle yumuşayan kalbime kızgınım .. Her şartta yanına koştuklarımın, sırtımda bıraktıkları bıçak izlerine kızgınım..Her yüzüme güleni dost sanmama kızgınım.. Zarar gelmez diye güvenip defalarca aldanışlarıma kızgınım .. Her nefes alıp verenin kalbi olduğuna inanmama kızgınım .. İki yüzlü insanların maskelerini defalarca görsem de kin tutamamama kızgınım.. Kızgınım ama yansıtmıyorum çünkü biliyorum ki ben bu kızgınlığımla varoluyorum. Bu kızgınlığımla tecrübe edinebiliyorum. Böyle tanıyorum dünyada iyiler kadar kötülerinde olduğunu. Ve dizginliyerek biliyorum iyilerin yanında saf tutmayı..

Susuyorum..
Kendini akıllı sanıp şeytan sofrasından kalkmayanlara.. İyi niyetimi aptallık sanıp kendilerince kullananlara.. Söylecek sözümün olmadığını sananlara.. Kalbinin fesatlıkları dışına yansıyanlara.. Her şartta kendini haklı sananlara.. Bencilliklerine, içten pazarlıklarına susuyorum .. Çünkü biliyorum ki bazen susmak konuşmaktan daha ağırdır anlamak isteyene. Ve biliyorum ki konuştukça farkım kalmayacak onlar gibilerden.. Kendim için susuyorum ,kendime verdiğim değeri kaybetmemek için susuyorum ..

Cengiz Aytmatov’un şu sözleri hep kulağımda;
“İnsan için en zor olan şey,her gün insan kalmaktır.” demiş ya hani , sahi bütün bunların arasında ne kadar zor şey insan kalabilmek.. Sabretmenin kalesine sığınıyorum ve bekliyorum. Beklerken izliyorum sessizce.. Sonra, bana yaşatılan şeylerin kat ve kat fazlasını nasıl yaşadıklarını izliyorum ve düştükleri duruma bakıp şükrediyorum halime..
Ve iyi ki diyorum..
İyi ki yüreğini temiz tutabilenlerden olabilmişim bu hayatta..

Hande Arslan